Kim & Mara

Voor vriendinnen Kim van de Poll (51, Assendelft) & Mara Rietdijk (49, Assendelft) is het vrijwilligerswerk van Le Champion een gezamenlijk uitje. ‘We zien hetzelfde, denken hetzelfde.’
 
Kim: ‘Als we vrijwilliger zijn bij een evenement, hebben Mara en ik altijd maar één voorwaarde: dat we samen mogen werken. We voelen elkaar heel goed aan, vaak hebben we aan één woord genoeg. Daarnaast willen we natuurlijk ook een leuke dag hebben, al is het niet zo dat we de hele tijd staan te kletsen.’
Mara: ‘Dat doen we trouwens ook wel genoeg. (Lachend.) Laat ik het zo stellen: er vallen weinig stiltes. Als ik thuiskom, vraagt mijn man wel eens waar we de hele dag over kletsen. Geen idee, eigenlijk. Dat gaat allemaal vanzelf.’ 

Kim: ‘Ons eerste gezamenlijke evenement was de Dam tot Damloop, waar we de medailles uitdeelden. Onze kinderen hadden eerder al eens meegedaan aan de Mini Dam tot Damloop, daar kenden we het van.’ 
Mara: ‘Ik vond het meteen heel leuk en gezellig.’

Kim: ‘Zeker, en je wordt als vrijwilliger echt bij het evenement betrokken. We zijn allebei doeners en vinden het leuk om mee te denken. We hadden meteen wat verbeterpunten. Dat wordt gewaardeerd.’ 
Mara: ‘Het is ook wel vermoeiend, hoor, want het zijn lange dagen waarop je het grootste deel van de tijd op je benen staat. Toch twijfelden we niet toen we voor het volgende evenement werden gevraagd. Dat was de TCS Amsterdam Marathon. Inmiddels hebben we al heel wat evenementen samen gedaan.’

Kim: ‘We kennen elkaar al bijna vijftien jaar, vanaf het moment dat we hier in een nieuwbouwwijk in Assendelft kwamen wonen. Het is een klein wereldje, dus je komt elkaar overal tegen.’
Mara: ‘Het begon met onze kinderen, die bij elkaar op school zaten. Door hen leerden we elkaar kennen. We deden allebei wat hand- en spandiensten voor de school, zodoende is het gegroeid.’

Kim: ‘We zien elkaar regelmatig, niet alleen via Le Champion. Dan gaan we bijvoorbeeld samen naar de sauna, bezoeken we een kerstmarkt of gaan we een stuk wandelen. Dat laatste doen we elke week.’
Mara: ‘We doen tegenwoordig wat minder evenementen dan vroeger, toen we er elke maand wel een hadden. We willen niet te vaak meer weg zijn in het weekend, want na zo’n klus begin je soms al moe aan de werkweek. Maar een aantal evenementen is nog steeds vaste prik.’

Kim: ‘De marathon van Amsterdam en de Fjoertoer Egmond, om er een paar te noemen. Van de Zandvoort Circuit Run hebben we de laatste keer een weekendje weg gemaakt. (Lachend.) Heerlijk zonder de mannen.’ 
Mara: ‘Mijn favoriete evenement blijft toch wel de TCS Amsterdam Marathon. Dat komt door de spanning en hoe groot het is. Op een of andere manier is dat heel leuk, om onder druk te presteren. Dan merk je ook echt dat het gesmeerd loopt tussen ons. We zien hetzelfde, denken hetzelfde.’

Kim: ‘In Zandvoort zijn we parcoursleider, dan zitten we in de auto. Je hoeft dan nooit tegen elkaar te zeggen: ho stop, daar ligt wat vuil langs de weg. We zien het allebei meteen. Dit jaar was Mara verhinderd bij de Egmond Fjoertoer. Toen heb ik mijn man meegenomen. Ook hartstikke leuk, hoor, maar die moest ik meer vertellen wat hij moest doen. (Lachend.) Hij zei na afloop meteen: volgend jaar gaat Mara weer mee.’
Mara: ‘Voor ons is het allermooiste als de deelnemers het naar hun zin hebben gehad en er geen nare dingen zijn gebeurd.’

Kim: ‘De dankbaarheid is mooi. Veel deelnemers laten je merken dat ze het fijn vinden dat je er voor ze bent. Zij weten ook: zonder vrijwilligers kunnen dit soort evenementen gewoon niet plaatsvinden.’
Mara: ‘Het is vaak maar een relatief kleine groep die het allemaal in goede banen moet leiden. Die mensen krijgen met elkaar mooie dingen voor elkaar. Echt, petje af.’ 

Kim: ‘We blijven dit voorlopig nog met alle plezier samen doen. Het zijn onze gezamenlijke uitjes.’
Mara: ‘Ik zeg wel eens: de een gaat een dagje naar de huishoudbeurs, wij zijn vrijwilliger bij Le Champion.’
 
Wil je meer weten over vrijwilligerswerk voor Le Champion? Ga dan naar lechampion.nl/vrijwilligerswerk