Dick Kik

Aan Le Champion lever ik voornamelijk op het bestuurlijke vlak een bijdrage. Zo heb ik zitting in de Advies en Organisatie Commissie Fietsen en de Selectiecommissie.

Het laatstgenoemde orgaan draagt na een ballotage nieuwe leden voor die - via een elektronische stemronde - zitting willen nemen in de ledenraad. Op die manier kan ik bijdragen aan een solide organisatie en dat is precies wat ik leuk vind. In mijn leven heb ik meerdere bestuurlijke functies vervuld, onder meer als voorzitter van het hoofdbestuur van de NTFU (Nederlandse Toer Fiets Unie). Op het moment dat ik daar aantrad, was er een bestuurlijke crisis en die heb ik met alle plezier helpen bezweren.
Verslingerd aan de fietssport
Aan de fietssport ben ik verslingerd, maar ik ben ook een fervent wandelaar en hardloper. Op mijn palmares staan drie marathons, driemaal het combiklassement van Egmond en talloze toertochten in binnen- en buitenland. Ook al ben ik inmiddels 64, mijn belastbaarheid is nog altijd prima en ik verheug me op wat de toekomst nog brengen gaat.
Van deze club wilde ik lid worden
Begin jaren ’90 ben ik lid geworden van Le Champion, na een bezoek aan de FietsRai in Amsterdam. Ik had er de stand van Le Champion bezocht en wist gelijk: van deze club wil ik lid worden. Wat ik me herinner uit die begintijd, is dat er echt hard werd gekoerst tijdens toertochten. Vandaag de dag is de benadering gemiddeld genomen recreatiever. Over het algemeen werden toertochten sober georganiseerd, tegenwoordig moet een evenement minstens gekoppeld zijn aan een thema en omgeven met afleiding, vertier en goede doelen. Dat is overigens geen waardeoordeel, ik probeer gewoon trends te signaleren. Net zoals de trend dat evenementen steeds massaler worden en de organisatoren elkaar meer dan voorheen als concurrenten zijn gaan beschouwen. Ook Le Champion ontkwam niet aan deze sociaal-maatschappelijke ontwikkelingen.
Pionieren
Toch heeft Le Champion altijd haar pioniersmentaliteit behouden, gestreefd naar vernieuwing en naarstig gezocht naar kansen. Dat was niet voor iedereen even makkelijk. Begrijp me goed, ik heb het hier over oprechte en betrokken mensen met wie ik prachtige fietsavonturen heb beleefd, maar ze hadden een meer behoudende inslag. De laatste vijf jaar is Le Champion er echter in geslaagd een inhaalslag te maken qua organisatie en portfolio. Wil Le Champion een relevante speler blijven op het gebied van sport en recreatie, dan moeten er mijns inziens veel evenementen op de schop. Laten we bijvoorbeeld niet bang zijn om evenementen te schrappen die in de anderhalve-meter-samenleving niet levensvatbaar zijn. Als gevolg van de pandemie zijn we saamhoriger geworden, en daar moet Le Champion op anticiperen. Zo zijn we herinnerd aan de grote waarde van familiestructuren, het oude individualisme is passé. Het “nieuwe collectivisme” moeten we laten weerspiegelen in een nieuwe opzet van sportevenementen.
Nieuwe sportbeleving
Le Champion moet daarom gaan nadenken over een manier waarop aan complete gezinnen een sportbeleving geboden kan worden. Denk daarbij aan sportfestijnen waarbij gezinsleden, vrienden en relaties tegen elkaar in het strijdperk treden en waarbij wordt gerouleerd tussen verschillende sportdisciplines. Daarnaast zou Le Champion moeten groeien, zowel in ledental als qua organisatiekracht. Dat kan bijvoorbeeld door het overnemen van bestaande evenementen door heel Nederland, of het aangaan van allianties met organisatoren. Het spreekt vanzelf dat daarvoor ook investeringen in het vrijwilligersnetwerk zijn vereist, want alleen al met deze mensen heeft Le Champion goud in handen.’