Terug

Wandelvierdaagse Bali – Dag 2

Eerst moet ik nog even terugkomen op de dag van gisteren. Terwijl Wil en ik zaten te wachten op de binnenkomst van de wandelaars van de lange afstand zaten we rustig van ons lunchpakket te genieten. Rustig, want er was geen aap in de buurt te bekennen. Als ze er wel zijn, moet je op je spullen en tellen passen. Plotseling, in een flits, kwam er ergens vandaan een aap tevoorschijn en die griste onze plastic Le Champion tas weg. Gelukkig viel Wil haar mobieltje eruit en het tasje van mijn fototoestel. Er bleven 2 brillenkokers, waarvan één met mijn zonnebril, en de kamersleutel in achter, maar zo snel als de aap tevoorschijn kwam, was hij ook weer verdwenen. Personeel van het hotel vond uiteindelijk de lege brillenkoker en de kamersleutel ergens op een van de daken weer terug, maar mijn zonnebril was en bleef weg. Mocht u toevallig binnenkort op Bali in het Holy Monkey Forest in Ubud komen en een aap zien met een zonnebril op, dan is het mijn zonnebril.

Vandaag was het vooral in de ochtend een heerlijke wandeldag. Een klein beetje wind en zo nu en dan een wolkje voor de zon. Later op de ochtend was het wel weer warm, maar nog niemand heeft geklaagd. We kwamen eerst langs de ochtendmarkt van Ubud, die was al bijna afgelopen, maar het was toch erg leuk om te zien. Door de wegversmalling veroorzaakt door de verkopers van vooral groente, fruit en palmbladeren om offertjes van te maken, ontstond een gigantische file van auto’s en brommers. Ik ben op een gegeven moment van mijn fiets afgestapt en ben over het trottoir gaan lopen, want dat ging veel sneller. Toen we eenmaal van de hoofdweg af waren, werd het meteen heel rustig en was het heerlijk wandelen.

Bij de eerste “bananenstop” moest Jeanette zich vanwege een pijnlijke blaar onder haar voet door de dokter laten behandelen. Ze had pech, want de blaar was kapot gegaan en verder lopen ging niet meer. Nyoman heeft haar op de brommer naar het hotel gebracht en waarschijnlijk zal ze de komende 2 dagen niet meer mee kunnen lopen.

Onderweg was er weer van alles te zien. De hele groep heeft met verbazing staan kijken hoe een (vak)man met een kettingzaag uit een stuk boomstam een stoel in de vorm van een hand zaagde. En niks veiligheidsmaatregelen, gewoon zonder gehoorbescherming op slippertjes, waarbij het blok hout met de voet werd vastgehouden, te midden van een berg zaagsel. Even verder kwam ons een stoet mensen in ceremoniële kleding tegemoet met voorop een lopend gamelanorkest. Het hele dorp (Desa) liep mee en het was een ceremonie die vooraf ging aan de crematie van een overledene uit Desa. Op de weg terug naar Ubud was het hoog tijd voor een koffiebreak en daar werd ruim de tijd voor genomen. Al met al was het een fijne dag, waarin heel veel indrukken werden opgedaan.

Aan het eind van de middag zijn we naar het sponsorproject van Le Champion geweest: Sarin Rare. Dit is een stichting die kinderen met leerproblemen en kinderen uit arme gezinnen opvangt en onderwijs geeft. De leider, meneer Kadek Ariasa, vertelde het een en ander over de manier waarop gewerkt werd en kinderen dansten voor ons en voerden een dans-/toneelstukje op. Ook al moesten we ernaar raden waar het overging, het was toch leuk om te zien. Om ongeveer 19.00 uur waren we weer terug en vloog iedereen uit om te gaan eten.