Terug

Een geslaagde Wandelvierdaagse Bali

Van 6 t/m 9 mei mocht een groep wandelaars genieten van prachtige wandelroutes op Bali. Lees hieronder de verslagen van Jan van Delden van de vier wandeldagen.

Dag 1

Zondag dreigde het te gaan regenen en inderdaad tegen de avond viel het met bakken uit de lucht. Uitgaande van de gedachte, dat wat vandaag valt morgen niet kan vallen, maakte niemand zich er erg druk om. De weergoden dachten er helaas anders over, want de hele nacht regende het hard. Toen we om 6.00 uur aan het ontbijt gingen, begon het gelukkig droog te worden en toen we om 6.30 uur de groepsfoto maakten, was het zowaar droog.

Als een stel koeien die op een mooie lentedag voor het eerst weer de wei in mogen, ging de meute op pad. Helaas, helaas het bleef niet lang droog en toen we de Campuhan Ridge wandelden is het nauwelijks droog geweest. Het fijne van regen in de tropen is, dat het niet koud wordt. Je wordt nat, maar je krijgt het niet koud. De meesten trokken dan ook geen regenjas of poncho aan en werden gewoon lekker nat. Gelukkig had het weer geen invloed op het humeur, want er viel onderweg zoveel te genieten, dat je nauwelijks erg had in de nattigheid.

Na een kilometer of drie was het voor een flink aantal al de hoogste tijd voor een koffiestop en zo hoort het ook, want we zijn per slot van rekening op vakantie ook al zijn we actief bezig.

Zowel de wandelaars van de 12 km als zij die de 20 km liepen, moesten onderweg een paar super hellingen bedwingen. Ze waren niet veel langer dan een meter of 300, maar wel erg steil waardoor ze aanvoelden als 3 km. Bikkels, zoals wandelaars, gaan er dan vol voor en komen met lood in de schoenen, maar met een lach op het gelaat boven.

Ondanks dat er onderweg regelmatig gestopt werd om wat te drinken of om iets te bekijken, was ieder om een uur of 12 weer in het hotel zodat de aanval op de lunchpakketten onmiddellijk geopend kon worden. De middag werd in gepaste rust doorgebracht, zodat iedereen uitgerust aan de tweede dag kon beginnen.

Dag 2

De ochtend begon twijfelachtig. Houden we het droog of gaat het weer mis zoals gisteren. De weergoden waren ons echter gunstig gezind, want het bleef droog en het was de hele dag mooi wandelweer.

Het eerste stuk door Ubud was meteen een belevenis. Op de ochtendmarkt was het ontzettend druk. Deze groenten- en fruitmarkt begint al als wij nog op één oor liggen. De mensen uit de omgeving komen hierheen om hun inkopen te doen. Als wij er langs wandelen is het woon,-werk,- schoolverkeer ook op gang gekomen dus is er bijna geen doorkomen meer aan. Het is een onafzienbare rij langzaam voortkruipende stoet van auto’s, pick-ups en brommers, waarbij de brommers een soort kruip-door-sluip-doorspel spelen om nog een beetje op te schieten. De derde dag kwamen we er weer langs en keken we weer onze ogen uit. 

Onderweg was er weer veel te zien en te beleven. Bij een tempel was de hele mannelijke dorpsgemeenschap bezig eten klaar te maken voor een tempelfeest. Een groepje mannen was in een enorme gehaktmolen vlees aan het fijn malen, anderen stonden iets te frituren, er werd saté klaargemaakt en geroosterd kortom: een en al bedrijvigheid en gezelligheid.

Verderop zag je in de Sawah Kokokans staan, een soort kleine witte reigers. Ergens anders waren mannen bezig om met een kettingzaag houten stoelen in de vorm van een hand te maken. Je wordt gewoon bang als je ernaar kijkt. Zonder enige bescherming, op blote voeten is men met een, in mijn ogen, enorme kettingzaag aan het zagen, maar ook aan het glad maken van het oppervlak. En dat alles met een snelheid en behendigheid, waar je alleen maar bewondering voor kunt hebben.

Iedereen heeft een geweldige dag gehad. Er was veel te zien geweest en het landschap was echt om van te genieten. Bij een paar stukken was het wel erg druk, maar dat werd gauw vergeten dankzij de rest van de tocht.

Aan het eind van de middag zijn we naar Sarin Rare geweest, het sponsorproject van Le Champion. Het was weer de moeite waard om te zien en te horen wat hier met kinderen met een beperking wordt gedaan.

Dag 3

En dan gaat de wekker en begint de derde wandeldag. Het was 6:30 uur, toen we vertrokken, heerlijk weer. De zon was net opgekomen en dat zorgde voor prachtig licht. De wandeling langs de drukke pasar was net als gisteren vreselijk druk, maar zo leuk om te zien.

Al gauw lieten we de drukte achter ons en kwamen op een wat rustiger stuk weg met weinig auto’s, maar met des te meer brommers met mensen die allemaal naar hun werk in winkels en hotels in Ubud gingen. Na een iets langere afdaling naar de brug over een rivier volgde een korte maar hevige klim naar de eerste verdieping. Hier stond de bananenwagen op ons te wachten. Na een banaantje en een slokje water volgde de volgende korte, maar nog heviger klim naar de tweede verdieping. Gelukkig hield het klimmen hier op. De volgende kilometers waren soms wat heuvelachtig, maar het klimwerk lag achter ons.

Onderweg viel er weer veel te genieten. Het begon al gauw met de pasar in Pejeng. Je keek je ogen uit zoveel was er te zien en zo vriendelijk waren de mensen. Even verderop werd een crematieceremonie voorbereid. We zagen het torentje waarop het lichaam naar de crematieplaats wordt gebracht en de geweldige stier, het rijdier van de god Shiva, waarin het lichaam uiteindelijk wordt gecremeerd. Het zijn stuk voor stuk kunstwerken die met veel liefde en aandacht worden gemaakt.

Onderweg kon je van alles meemaken. Een tweetal werd uitgenodigd om bij een huis binnen te komen, want men had een waterzuiveringsapparaat gekocht en ze mochten het gezuiverde water proeven. Sommigen hebben in werkplaatsen rondgekeken en waren verbaasd over het vakmanschap. Zulke dingen maak je mee als je wandelt en niet als je in een bus of in een auto zit en overal in hoog tempo langs rijdt.

Het landschap was ook weer geweldig. Op de weg was het rustig, zodat je alle gelegenheid had om om je heen te kijken en te genieten van de sawahs en de bossen. Onderweg werd er tijd genomen om in een achteraf gelegen warung (winkeltje) wat te drinken en een praatje in het Engels en met handen en voeten met de eigenaresse aan te knopen. We hadden het geluk dat de beruchte vulkaan Gunung Agung zich niet in wolken had gehuld, zodat er mooie foto’s van gemaakt konden worden.

Toen we bij de drukke doorgaande weg aankwamen, stonden daar auto’s klaar om ons terug te brengen naar het hotel en kwam er einde aan een fantastische wandeldag.

Dag 4

En dan is het opeens de laatste dag van de vierdaagse. Wat zijn die dagen snel gegaan!

We trokken wel even de wenkbrauwen op toen we vanmorgen de deur van onze kamer uitstapten, want de tegels waren drijfnat. Het had geregend! Zou dan na de eerste ook de laatste dag met regen worden opgeluisterd? Het was echter droog en gelukkig, het bleef droog. Sterker nog het werd een mooie, warme dag.

Gedurende de eerste kilometers liepen de wandelaars met elkaar op. Na vijf kilometer kwam de splitsing en gingen de wandelaars van de lange route linksaf. Zij liepen de wandeling van de eerste dag in tegengestelde richting. Het grappige was, dat de meesten dat pas laat in de gaten kregen. De zeven van de korte afstand liepen rechtdoor en al gauw kwamen ze op een parallel weg die terug ging naar Ubud. 

De laatste groep kwamen eerst langs een enorme hoeveelheid aan de kant van de weg geparkeerde brommers. Wat zou er aan de hand zijn? Ik dacht eerst aan hanengevechten, want daar zijn de mannen gek op, maar nee hoor verderop was men bij een tempel hard aan het werk. Een paar honderd mannen waren druk bezig om het land rondom de dorpstempel, Pura Desa, van onkruid te ontdoen. In september is hier een grote tempelceremonie en dan moet het er wel knap uitzien. Planten groeien hier erg snel, dus moet je er wel vroeg bij zijn. Al deze mannen laten hun gewone werk het werk en gaan met z’n allen hier aan de slag. Dat betekent dus ook, die dag en soms dagen geen inkomen. 

Onderweg werd ook nog even heerlijk verse vruchtensap of koffie gedronken en rond 10.30 uur waren de wandelaars van de korte afstand weer in het hotel. De lange afstand deed er natuurlijk langer over. Rond 13.00 uur was iedereen binnen. Er werden onderweg veel indrukken opgedaan, honderden foto’s gemaakt en men is veel ervaringen rijker geworden. Vrijwel iedereen was moe, maar zeer voldaan. Na vier dagen inspanning was het tijd voor ontspanning. Het was dan ook erg stil op de bedjes rond het zwembad.