Nieuws /

De Vrijwilliger | Klaas Herder (71)

Het ontwerpen van fietsroutes is de grote passie van Klaas Herder (71). Namen van provinciale wegen, bruggen, ventwegen, fietspaden,
rotondes en riviertjes: de Noord-Hollander kent ze allemaal uit zijn hoofd. Met behulp van cartografische software ontwerpt hij binnen een handomdraai de meest schitterende parcoursen.

Of hij een fietsende hardloper is, of toch een hardlopende fietser, daar is Klaas Herder nog niet uit. Bij vlagen liggen beide sporten hem even goed. Om daar direct aan toe te voegen dat hij ook graag de schaatsen mag onderbinden, al is zijn slag met het klimmen der jaren minder vloeiend geworden. Buiten kijf staat echter dat de bebaarde West-Graftdijker een gezellige prater is, vooral als hij mag uitweiden over het ontwerpen van fietstochten.

“Uitpijlen geeft richting aan mijn leven, letterlijk”

Alles in je leven draaide om sport. Kwam je nooit tijd tekort?
Een mevrouw Herder is er niet, ik ben altijd een vrije jongen gebleven. Ik werkte op een productie-eiland voor de Noordzeekust, dat werd ingezet voor gasboringen op de Noordzee. De trainingsmogelijkheden waren er beperkt, in de avonduren stapte ik op een hometrainer of een loopband. Rondjes lopen op het landingsplatform voor de helikopter behoorde ook tot de mogelijkheden, maar dat was erg eentonig. Langzaam maar zeker verloor ik op het productie-eiland de conditie die ik op de vaste wal had opgebouwd. Ja, het was behelpen in die dagen.

‘”Voldoening, dat is wat ik terugkrijg voor mijn inspanningen”

Hoe lang ben je al actief als vrijwilliger voor Le Champion? 
In 2003 werd ik op medische gronden afgekeurd. Ik was 57 jaar oud en kon het me financieel veroorloven het arbeidsproces te verlaten. Bang om in een zwart gat te vallen was ik niet. Al in de jaren zeventig was ik een trouwe deelnemer aan de sterritten van Le Champion, individuele fietstochten waarbij je zelf de route bepaalt. Mijn stempelboekjes tonen aan dat ik tussen 1975 en 1981 ruim 40.000 kilometer heb gefietst. Als ik geblesseerd was, meldde ik me aan bij Le Champion voor vrijwilligerswerk. Na mijn vervroegde pensionering besloot ik het vrijwilligerswerk weer op te pakken. Om te beginnen mocht ik participeren in het ATB-overleg, vervolgens werd ik uitgenodigd om zitting te nemen in de binnenlandcommissie. Binnen de kortste keren was ik de drijvende kracht achter alle fietsprojecten van Le Champion. Daarbij moet je denken aan de 7-Dorpentocht en diverse avondritjes. Hoewel ik de meest uiteenlopende taken heb uitgevoerd, werd het uitpijlen van fietsroutes mijn specialiteit.

Hoe ga je precies te werk?
Om inspiratie op te doen fiets ik eerst in het wilde weg door de provincie Noord-Holland. Boven het Noordzeekanaal ken ik 90 procent van het wegennet
als mijn broekzak. Als ik weer thuis ben, werk ik de opgedane ideeën uit. Vroeger vouwde ik dan een landkaart open op de keukentafel, tegenwoordig gaat dat met gebruikmaking van cartografische software van Garmin. Ik teken concepten voor verschillende routes, tel kilometers bij elkaar op, bouw desgewenst extra lussen in en kom intuïtief uit op de gewenste afstanden. Een kwestie van ervaring. Kenmerkend voor mijn parcoursen is dat ze autoluw zijn. Zo laat ik onze toerfietsers nooit langs de drukke N7 rijden, ik kies altijd voor een tocht door de duinen, links van deze provinciale weg.

“Mijn lijf zal zeggen hoe lang ik dit nog mag doen.
Sporten houdt me netjes, ik ga zeker niet achter de kunstbloemen zitten met dit miezerige weer”

Doe je het uitpijlen alleen?
Gelukkig niet! Ik ben altijd bezig met het werven van nieuwe uitpijlers, die ik vervolgens aanstuur. Ik geef instructies, wijs routedelen toe en voorzie ze van gps-apparaten met geüploade routes. Vervolgens gaan ze met fietstassen vol pijlen en een bundeltje tie-wraps op stap. Vandalen willen een pijl weleens omdraaien, als gevolg daarvan kan een hele horde fietsers verkeerd rijden. Dan is het heel lastig om iedereen weer op het rechte pad te krijgen, ik sta te knarsetanden als ik hoor dat zoiets is gebeurd. Maar over het algemeen regent het complimenten hoor.

Verdwalen deelnemers aan een toertocht wel eens?
Dat is eigenlijk niet meer mogelijk. Het uitpijlen gebeurt op zaterdag, op zondagmorgen worden in alle vroegte de routes door drie uitpijlers gecontroleerd. Daarbij houden we de regel aan dat degene die heeft uitgepijld, niet zijn eigen route mag controleren. Tijdens het uitpijlen haal ik een gemiddelde snelheid van tien kilometer per uur. Op cruciale plekken stap ik af om pijlen met tie-wraps aan bomen te bevestigen. Ten slotte upload ik de routes naar de website van het evenement, waar deelnemers ze kunnen downloaden. Tot slot moeten alle pijlen weer worden opgeruimd Dat doen we de dag na een tocht. Gelukkig zijn alle uitpijlers taaie fietsers, soms leggen ze wel 200 kilometer per dag af om alle routes weer netjes af te bouwen.

Mis niets en schrijf je in op de nieuwsbrief

Schrijf je in voor de nieuwsbrief